De meeste H.S.P.-ers zijn beelddenkers. Dit wordt ook wel visueel-ruimtelijk genoemd. Bij deze mensen overheerst de rechterhersenhelft in het denken. Kenmerken hiervan zijn: creatief zijn en denken, artistiekheid, speculeren, onderzoeken en probleemoplossend denken. De huidige scholen zijn nog het meest ingesteld op taaldenkers oftewel auditief-volgordelijk. Kenmerken hiervan zijn: taalvaardig, logisch en analytisch denken.

 

Problemen die H.S.P. kinderen ervaren:

Op school ervaren ze de lesstof als niet uitdagend. Hierdoor lijkt een H.S.P. kind snel ongeïnteresseerd en ongemotiveerd. Als de leraar de stof op een andere manier zou aanbieden ze wel geïnteresseerd zouden zijn. Waar de interesses liggen is voor ieder kind verschillend. De een zal meer hechten aan plaatjes, terwijl de ander het juist prettig vindt om zelf tot de oplossing van het probleem te komen. Vanwege de opkomst van het internet, zou het makkelijker moeten zijn aansprekende filmpjes e.d. te vinden. Doet de leraar alles stapje voor stapje, eindeloos herhalen of via 'stampwerk', dan zal een H.S.P.-er sneller afhaken. Tafels leren of rijtjes met woorden zijn dus niet aan hem besteedt.

Het lesmateriaal sluit niet aan bij hoe het kind leert. Geen enkel kind leert op dezelfde manier. Hoe een kind leert is per kind verschillend. Welke materialen een kind wil gebruiken om te leren is ook verschillend. Het huidige onderwijssysteem hanteert meestal maar een of soms twee soorten lesmateriaal. Vanzelfsprekend spreekt dit dus niet ieder kind aan. H.S.P.-ers hebben veel behoefte aan praktisch materiaal, dingen die ze uit elkaar kunnen halen en weer in elkaar kunnen zetten om bijvoorbeeld techniek of natuurkunde te begrijpen. Dingen bij elkaar voegen om te zien wat er gebeurt, bijvoorbeeld bij scheikunde of koken.

De kinderen zitten de hele dag in de klas. In deze klas is het druk, de dag is lang en er is geen mogelijkheid om even alleen te zijn. Hierdoor raken kinderen overprikkeld en ervaren stress. Tevens zorgt een grote groep ervoor dat ze niet optimaal functioneren omdat ze teveel afgeleid zijn en zich dus niet goed kunnen concentreren. Het is dus van belang dat ze van de leraar een 'ontsnappingsroute' krijgen. Bijvoorbeeld een plekje in de gang of in de bibliotheek waar ze tot rust kunnen komen.

Kinderen (maar ook volwassenen) zijn perfectionistisch. Ze leggen de lat voor zichzelf maar ook voor hun omgeving erg hoog. Ze zijn niet snel tevreden met het behaalde resultaat. Accepteren het niet als zijzelf of een ander ergens geen antwoord op heeft. Door het perfectionisme zijn het trage werkers. Dit wordt op school snel aangezien voor het feit dat ze het niveau niet aankunnen. Zij zullen ook niet iets uitvoeren waarvan ze denken dat ze het nog niet onder te knie hebben. Dit wordt namelijk ook gezien als falen. Hierbij kun je denken aan leren lopen, fietsen of zwemmen. Maar ook aan het uitvoeren van een deelsom, het koken van een ei of het afdrogen van zichzelf.

De kinderen hebben weinig zelfvertrouwen. Dit heeft er mee te maken dat ze de lat erg hoog gelegd hebben. Ze zijn niet snel tevreden en dat doet het zelfvertrouwen geen goed. Een opmerking van een buitenstaanders nemen zij zeer serieus en zien dat als een bevestiging dat ze 'iets' niet goed doen. Een H.S.P.-er is vaak grillig met het behalen van schoolresultaten. Hierdoor is het erg lastig voor de school om daadwerkelijk het goede niveau vast te stellen. Tevens zouden de resultaten van invloed kunnen zijn op het zelfvertrouwen. Dit is niet altijd het geval. Ze kunnen zijn niet zo goed in simpele dingen: woordjes of tafels reproduceren, topografie en jaartallen leren. Ze zijn echter wel goed in het grote geheel te zien, waardoor ze complexe vraagstukken of een creatieve en andere manier benaderen maar daardoor wel tot de juiste oplossing komen. Het is ook zaak hier goed op het kind te letten, zodat ze niet te veel last krijgen van wat ze niet kunnen maar juist wat ze wel kunnen.

Ze zijn erg besluiteloos. Ze wegen eindeloos voor en tegens tegen elkaar af alvorens een besluit tot iets te nemen. Als het besluit eenmaal genomen is, wordt er nog lang over getwijfeld of ze toch wel het juiste hebben gedaan. Andere kinderen zullen het getwijfel niet begrijpen, dit zal voor een H.S.P. kind een bevestiging zijn van falen.